غمباد چیز خاصی نیست، همین روزمرگی های ماستچیزی زیر پوست لحظه ها که گه گاه با آهی آنرا استفراغ می کنیم.همین نگاه های خیره به نقطه ای که هیچ نمی دانیم کجاست و چه رنگی است.همین ریز ریز شدن زیر آوار زندگیعمباد چیز خاصی نیستدر دل همه خانه دارد.غمباد همان شب هاییست که بیدار میمانیم تا صبح نشودیا صبح هایی که میخوابیم تا بیدار نشویمغمباد چیز خاصی نیستو غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.سهراب + نوشته شده در  شنبه ۱۴۰۳/۰۳/۰۵ساعت ۹:۱۹ ب.ظ  توسط مهران  |